مطلبی که مدتهاست ذهن بنده را مشغول کرده محرومتی است که ساکنین خیابان خیام و محله های اطراف مسجد مکی، از نظر عمران خیابانها و ایجاد فضاهای سبز، از آن رنج می برند.

با عنایت به اینکه در این منطقه بیشتر بلوچها و اهل سنت ساکن هستند، مسوولین امر چه از جنس خود مردم محل باشند و یا از غیر، نسبت به این امر کم توجهی می کنند. خودیها از ترس متهم شدن و از دست دادن مقام و بقیه که شاید از بی علاقگی و اهمیت ندادن به این مردم.

حالا مدتی است که به خاطر اتمام حفاریهای آب و فاضلاب، شهرداری زاهدان اقدام به مرمت خیابانها کرده و خیابانهای دانشگاه، آزادی، سعدی و ... را تجدید آسفالت نموده. بعد از اینکه نوبت خیابان خیام رسید، عزیزانمان در شهرداری خواستند قدری دل مردم را به دست بیارند و شایعه کردند که قرار است این خیابان در شهر نمونه شود و در آن کارهای ویژه ای را انجام بدهند. (تاحدی به این امر دامن زدند که حتی از تریبون نماز جمعه مسجد مکی هم به مردم مژده داده شد)

اما وقتی زمان عمل رسید دیدیم که هیچ کار ویژه ای که انجام نشد هیچ حتی نوع جدول گذاری خیابان هم متفاوت است. به گونه ای که از انتهای غربی تا فلکه خیام (که محدوده مسجد مکیه) با بعد از فلکه تا انتهای شرقی این خیابان تفاوتهای محسوسی دارد!! یعنی در قسمت اول فقط یک ردیف کارشده و در قسمت بعدی و محل سکونت از ما بهتران، دوردیف جدول و زیباتر!! حالا معنی نمونه بودن خیابان را فهمیدیم.

آرزوی روزی را دارم که بودجه ها یکسان خرج شود و فقط ایرانی بودن مردم مدنظر باشد نه عقیده، زبان، لباس و یا ملاکهای دیگر.

چند روزی است که بنا بر اجبار و جهت کاری اداری سفرهایی به زابل دارم، در اونجا یک سری بی عدالتیهایی را دیدم که نمونه اش را ذکر می کنم:

روستایی که بنده هم زمینی مزروعی در آن دارم در حاشیه مرز واقع شده و ساکنینش بلوچ هستند. در این قریه  بیش از یکصد خانوار زندگی می کنند ولی هنوز هیچ امکان رفاهی، بهداشتی در آن احداث نشده، با وجودیکه مناطق کپر نشین هم مدرسه دارند ولی اونجا از داشتن حتی دبستان محروم است. خانه بهداشت هم ندارد و جالبتر اینکه با وجود قرار داشتن روستا در کنار دریاچه هامون که کل سیستان و حتی زاهدان از اونجا آب شرب دریافت می کند، این دهکده تا کنون آب لوله کشی ندارد و ساکنینش مجبوراند از آب آلوده رودخانه بنوشند. اخیرا شرکت آب و فاضلاب با مراجعات متعدد مردم، اقدام به لوله گذاری برای آبرسانی نموده ولی فرماندار محترم که حاج آقایی بسیجی و متعهد است برای دادن انشعاب به اهالی خودداری می کند!!

باور کنید در این زمان که روستاهای کوچک زابل از همه نوع امکانات بهره مند هستند، بودن جایی با اوصاف فوق در آن منطقه آدمو به تفکر وا میداره و بازهم عدالت محوری دولت نهم را زیر سوال میبره.

نواب خان اکبر بگتی اگرچه فردی بود که از نظر ایدئولوژی انحرافات فکری داشت ولی مبارزی بود که در راه عقیده اش تا سن ۸۰ سالگی مبارزه کرد و تاپای جان در این راه ایستاد، از این جهت چنین افرادی قابل ستایش و تقدیر هستند و دولتهای سرسپرده ای مثل رژیم نظامی پاکستان تحمل وجود چنین مبارزین را نداشته و با تمام توان نظامی در مقابلشان ایستادگی می کنند.

بدینوسیله از دست دادن این مبارز خستگی ناپذیر را به مردم محروم و تحت ستم بلوچستان تسلیت عرض نموده برای بازماندگان اجر و صبر را مسالت می نمایم.