آنچه باعث ترقی و پیشرفت یک ملت می شود، و انسان را از سایر موجودات متمایز و برتر ساخته علم و دانایی است.همانگونه که هنگام خلق آدم، خداوند پس از اعتراض فرشتگان، وجه امتیاز این موجود تازه آفریده شده را معلومات بالایش ذکر کرد و با این دلیل آنان را برای خلقتش قانع کرد.

امروزه شاهد هستیم که در جوامعی که دانایی بیشتره (البته دانش همراه اخلاق و داشتن اعتقادات درستی که پیامبران الهی مبلغش بوده اند مدنظره و الا اگر منهای این اخلاق باشد، خودش سبب مشکلات بیشتر خواهد شد) آسودگی و کامیابی افراد آن ملت بیشتر است.

بدترین فقر، فقر تحصیلی و علمی است و همانگونه که در جامعه خودمون شاهد هستیم افرادی که از سواد کمتری بهره مند هستند گرفتار دسیسه ها و تفرقه افکنیهای دشمنان قرار می گیرند و در بین خودشان هم از آسایش و امنیت کمتری برخوردار هستند.

بعنوان مثال با مشکلات کوچک درگیریهای بزرگ پدید می آید که گاهی منجر به از بین رفتن عده زیادی از انسانهای بیگناه می شود؛ اگر بخوام جزیی تر مثال بزنم چندی قبل چند نفر از نوجوانان طایفه ما با نوجوانانی از یک قوم دیگر بر سر مساله ای جزئی با هم درگیر شده بودند؛ به دنبال این کار افراد طایفه مقابل فرزند یکی از اقوام ما را (فردی که در اون درگیری نبوده، فقط به خاطر نسبت طایفگی!!) با ضربه چندین چاقو راهی بیمارستان می کنند؛ و در مرحله بعدی بچه های اقوام، فرزند یکی از طرفهای مقابل را (باز هم بیگناه) مجروح می کنند و بلاخره دو سه روز قبل آنها هم پا را فراتر نهاده و آدم بزرگتری را که همواره از درگیری و این قبیل مسایل دوری می کنه و مشغول کار و زندگی خودش هست، در گوشه ای تنها گیرآورده و به حد مرگ کتکش می زنند!!

حالا اگر همه اینها دارای علم و اخلاق بودند، هرگز یک اتفاق ساده به چنین جایی (که انتهایش نامعلومه) نمی رسید و مساله اگر خیلی حاد بود نیز با قانونمندی حلش می کردند.

نتیجه اینکه دلسوزان قوم باید همه هم و توان خویش را صرف باسواد کردن افراد جامعه و ارتقای سطح علمی همراه اخلاق بنمایند تا یک جامعه آرام و قانونمند داشته باشیم؛ البته مشکلاتی که در آموزش و پرورش ما وجود داره و ضررهایی که فرزندانمان از این آموزش می بینند هم قابل توجهه که به امید خدا در پست بعدی به این مطلب خواهم پرداخت.